Το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης της 4ης Οκτωβρίου, για πολλούς ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο, τουλάχιστον όσον αφορά τον νικητή. Ωστόσο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα πολλά και με ποικίλους αποδέκτες μηνύματα, που στάλθηκαν από τους πολίτες αλλά και τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτά.
Παρατηρούμε στις τελευταίες εκλογικές διαδικασίες να παγιώνεται μία στάση, που καταδεικνύει ότι κανένας πλέον ψηφοφόρος δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Οι εποχές που η ψήφος ήταν μια λίγο πολύ πράξη οικογενειακής παράδοσης φαίνεται πως πέρασαν ανεπιστρεπτί. Οι περισσότεροι πλέον πολίτες και κυρίως αυτοί που δεν έχουν εξαρτήσεις όντας αυτοδημιούργητοι, ψηφίζουν κατά το μάλλον ή ήττον με αντικειμενικά κριτήρια, θέλοντας φυσικά πάντα, να διασφαλιστούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα δικαιώματα της κοινωνικής τους τάξης ή ομάδας. Η συγκεκριμένη πρακτική του νεοέλληνα σίγουρα δεν είναι η ιδανική, είναι πάντως ένα πρώτο βήμα. Έχοντας ζήσει εκλογικές αναμετρήσεις που ο δικομματισμός συγκέντρωνε το 85% των πολιτών (2004), η σταδιακή πτώση τόσο των ποσοστών των δύο «μεγάλων» κομμάτων, όσο και του απόλυτου αριθμού ψηφοφόρων, φαίνεται πως επιβεβαιώνουν το παραπάνω συμπέρασμα.
Ωστόσο συνάγονται και στενότερα πολιτικά συμπεράσματα. Ο λαός έδειξε την πόρτα της εξόδου σε έναν πρωθυπουργό, που απλά ήθελε να φύγει… και αυτό εύκολα μπορεί να δικαιολογηθεί παρακολουθώντας ακόμη και επιφανειακά τις κινήσεις του κ. Καραμανλή το τελευταίο χρονικό διάστημα. Μόνο μέλημα του κ. Καραμανλή ήταν πως θα κάνει το Γιώργο Παπανδρέου πρωθυπουργό, και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το γεγονός ότι ενώ χάνονταν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφοι στον λεγόμενο μεσαίο χώρο, η στόχευση του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ, ήταν ο περιορισμός των διαρροών προς τα δεξιά. Όταν όμως έχεις πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τις δύο ευκαιρίες που σου έδωσε ο λαός να αλλάξεις κάτι σε αυτή την χώρα, και έχεις κατορθώσει να φέρεις τον πρώην για σένα και τους συνεργάτες σου «Γιωργάκη» και νυν Γιώργο στην εξουσία, σίγουρα δεν μπορείς να είσαι πολύ αισιόδοξος ότι θα πετύχεις έστω και αυτόν τον στόχο. Η ψήφος των πολιτών μας δικαιώνει απόλυτα. Ο ΛΑ.Ο.Σ. συγκέντρωσε το 5,7% του εκλογικού σώματος, αυξάνοντας κατά 50% την κοινοβουλευτική του δύναμη, αλλά αυξάνοντας συνάμα και τον απόλυτο αριθμό των ψήφων του σε σχέση με τις «χαλαρές» συνήθως ευρωεκλογές.
Το μήνυμα εστάλη και ήταν και πεντακάθαρο. Την στιγμή που η ΝΔ του «ΜΕΣΑΙΟΥ ΧΩΡΟΥ» έχει περιέλθει σε μία φυγόκεντρη έως διαλυτική εσωστρέφεια, όπου δεν μπορούν να επιλυθούν ακόμα και τυπικές δυσκολίες για το πώς θα διεξαχθεί ένα συνέδριο, ο λαός αναγάγει σε κύρια αντιπολιτευτική δύναμη, εκφραστή και εγγυητή συνολικά της ΔΕΞΙΑΣ παράταξης, τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Μην θέλοντας να απεμπολήσει αρχές όπως αυτές του έθνους, της πατρίδας, της θρησκείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικογένειας, των θεσμών και της διαφάνειας. Κάποιοι λοιπόν μετρήθηκαν και βρέθηκαν λειψοί, ήρθε φαίνεται η ώρα να δοκιμαστούν και κάποιοι άλλοι…
Αρβανίτης Ρένος
